هی ... { زمزمه وار و یواشکی } صدامو میشنوی ؟!

{ همراه با یک خنده ی رسوا } یه سال دیگه هم از عمرت گذشت ...

نمی دونم میشه به این بهار خوش آمد گفت یا نه ...

خون پاشیده روی زمین ، خاکستر کلبه ای شاید ، یا حتی هرچیزی که قابل اشتعال باشد ، در هوا پخش شده ... اینجا زمان ایستاده است . ساعتی اختراع نشده . نه ماهی است و نه خورشیدی . هیچ صدایی آرامش را برهم نمی ز

تخیل ذهنم طعمه ای شده برای ناخودآگاه سرخورده ام . درونم آشوبیست که دنیا تا به حال به خود ندیده است . هیچ کس یاری ام نمی دهد تا اهریمن درونم را به زنجیر بکشم . می ترسم ... می ترسم کار دستم بدهد ... میترسم که دیگر نترسم و هیچ چیز جلودارم نشود . در دنیای فانتزی ذهنم من قهرمانی هستم که همیشه نجات دهنده است ، اما ترسم این است که من در واقع نابود کننده ای بیش نباشم ...

تمسخرِ انتظار چسبیده روی آینده

لکه ای انداخته

مثل لکه ی ننگ بر اعتبار بشریت

فرار تنها راه امید را بند آورده

دستان پیر و چروکیده ی آسمان هم

در حال جمع آوری تگرگ های آلوده به نفرت است

هیچ کس یادش به ما نیست

هیچ کس ، هیچ وقت ، یادشان به ما نبوده است

بهتر است که بیهوده در انتظار نباشیم

این لکه پاک ناشدنی ست ...

حالا زمان زندگی نیست ... حالا تنها زنده ماندن است که اهمیت دارد . هوایی که وارد ریه هایم می کنم دیگر خالص نیست . تصاویری که در ذهنم نقش می بندد واقعی نیست ... این ها خیالات دیگران اند که حرف اول را در